کار میکنم ، دولینگو رو انجام میدم ، روتین پوست و موم رو میرسم [ راستی ۴ روز وقت نکردم برم حموم با اینکه طبق این نسخه ی شامپوها باید هر شب برم بالاخره امروز صبح طلسم رو شکوندم و رفتم حموم موهامو صفا دادم ] خلاصه ، فیلم میبینم کتاب میخونم و ذهنم پیش هیچ کدوم از این ها نیست ، ذهنم فقط درگیر نتیجه ی کنکوره . خیلی مسخره است که فک میکنم ۱۸ سالمه و مثه دفعه ی اول منتظر نتیجه ی انتخاب رشته ام.

اگه شهر دور قبول شم از این شغل میام بیرون ، این که چه جوری از این شغل بیام بیرون، چه جوری از این آدما که انقد بهم محبت داشتن و گاهی هم خیلی پر توقع بودن بکشم بیرون دغدغه ی هر روزم شده. انگار باید یه دلیل صد در صدی براشون بیارم. حرف زیاده اما خیلی خستم. شب بخیر.